Να πάρουμε το θέμα από την αρχή πηγαίνοντας και προς τα πίσω την εικόνα. Στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων δεν είμαστε εμείς, η Ελλάδα, οι πρωταγωνιστές. Είμαστε πιόνια, όπως πιόνια είναι και οι Σκοπιανοί, ενός στρατηγικού παιχνιδιού ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία, με … χορηγό την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και δεν είμαστε μόνο εμείς… Στο ίδιο παιχνίδι πιόνια είναι οι Σέρβοι, οι Αλβανοί του Κοσσόβου, οι Αλβανοί των Σκοπίων, η Αλβανία και η Βουλγαρία καθώς και όλοι οι παράγοντες και οι συνισταμένες και συνιστώσες, που συγκροτούν και ορίζουν τα Βαλκάνια. Στο παιχνίδι των δύο μεγάλων έχουμε αναφερθεί ξανά, όπως και κάθε σχολιαστής, όμως δεν χάνουμε και τίποτα αν φρεσκάρουμε τη μνήμη μας, άλλωστε η επανάληψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως, όπως λέγανε, μαζί με τόσα άλλα, καλά και σοφά, οι πρόγονοί μας.
Η σημερινή κατάσταση στον κόσμο δεν είναι αυτή που επικρατούσε πριν από μερικές δεκαετίες, που οδήγησε στην κατάρρευση του τέως ανατολικού μπλοκ και την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Τα πράγματα αλλάζουν δραματικά και καθημερινά.
Η σημερινή Ρωσία παρά τα προβλήματά της, που συνίστανται κυρίως στις μικρές αποσχιστικές καταστάσεις που αντιμετωπίζει, έχει σταθερή οικονομική πορεία, ανεξάντλητους οικονομικούς πόρους, πολιτική σταθερότητα και κυρίως παντοδύναμη πολιτική ηγεσία, που επί του παρόντος και για αρκετά χρόνια ακόμα μάλλον θα παραμένει σταθερή και αποφασιστική. Η στάση της Ρωσίας απέναντι στους δυτικούς στο θέμα της Συρίας, δεν είναι παιχνίδι αναλγησίας του Πούτιν, αλλά επίδειξη δύναμης και ισχύος. Δεν είναι εύκολο για οποιαδήποτε χώρα να έχει στην ηγεσία της ένα χαρισματικό «Πούτιν», η Ρωσία όμως έχει τον αυθεντικό και μάλιστα σημαντικά πολύ πιο ώριμο στη δεύτερη θητεία του. Στο μεταξύ η χώρα έχει βελτιώσει σημαντικά τις διπλωματικές της σχέσεις και έχει κάνει ανοίγματα προς την Τουρκία και την Ελλάδα, που αποτελούν πατροπαράδοτα στηρίγματα της Αμερικανικής πολιτικής στα Βαλκάνια και στην Εγγύς Ανατολή. Ιδιαίτερα στο θέμα της Ελλάδας, η αναδυόμενη δεύτερη υπερδύναμη στον κόσμο έχει ίσως τον σταθερότερο και ουσιαστικότερο πολιτικό σύμμαχο, ο οποίος διαθέτει μάλιστα δύο φωνές στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ελλάδα – Κύπρος), με σημαντική πολιτική και οικονομική παρουσία στην Αθήνα και τη Λευκωσία, καθώς και σημαντικά λόμπι στις δύο χώρες.
Η Αθήνα επί πλέον χαρακτηρίζεται και για τον έντονο αντιαμερικανισμό της, που βαίνει αυξανόμενος από τις κατάφωρα άδικες για τη χώρα αμερικανικές επιλογές σχετικά πρόσφατα στα Βαλκάνια, έστω κι αν όλοι και με όλους τους τρόπους έχουν βαλθεί να δικαιολογήσουν την αμερικάνικη επέμβαση, που οδήγησε στην καταστροφή και το διαμελισμό της Σερβίας, οι οποίες δεν θίγουν μόνο κυριαρχικά ελληνικά δικαιώματα αλλά και το εθνικό φιλότιμο των Ελλήνων, που δεν υπάρχει περίπτωση να δώσουν γαία και ύδωρ με τον τρόπο που το επιθυμούν οι Αμερικανοί.
Όσο και να προσπαθήσει να πείσει κανείς –ακόμα και ο Αμερικανικός παράγων- τους σημερινούς Έλληνες για την ανάγκη υιοθέτησης άλλης πολιτικής προσέγγισης των θεμάτων της αυλής τους, δεν νομίζουμε πως θα βρεθεί σημείο επαφής και κοινός τόπος συζήτησης. Προφανώς οι Αμερικανοί υιοθετούν περισσότερο τις υποθέσεις εργασίας των αποφοίτων των διπλωματικών τους ανωτάτων σχολών, παρά τους Σλάβους ιστορικούς, οι οποίοι έχουν γεφυρώσει επιστημονικά την Ελληνική Αρχαιότητα και τη σύγχρονη Ελλάδα, μέσα από το Ελληνικό κράτος του Βυζαντίου. Δεν αναφερθήκαμε καν στους Έλληνες ιστορικούς, για να μην υπάρξουν αμφισβητήσεις, αλλά αν δεν θέλουν και τους Σλάβους οι Αμερικανοί αναλυτές των υποθέσεων εργασίας, θα μπορούσαν να συμβουλευθούν τους Γερμανούς, τους Γάλλους και τους Βρετανούς ιστορικούς και τέλος θα μπορούσαν να ακούσουν και τους δικούς τους ιστορικούς, των οποίων η γνώμη έχει την ίδια βαρύτητα με των άλλων, άλλωστε και στα ίδια συμπεράσματα επιμένουν όλοι.
Η Ελλάδα σήμερα μπορεί να είναι πιόνι στη σκακιέρα των δύο μεγάλων, όμως τα πιόνια δεν έχουν όλα ούτε την ίδια αξία ούτε την ίδια στρατηγική σημασία στο παιχνίδι και άλλωστε δεν είναι –θέλω να πιστεύω- στα χέρια της αμερικανικής διπλωματίας.
Η πολιτική του σημερινού Έλληνα Πρωθυπουργού επί του θέματος των Σκοπίων, παραμένει απαρασάλευτη και έχει αποδώσει σημαντικούς καρπούς με την ωρίμανσή της στη διαδρομή του χρόνου, από τότε που ο Μητσοτάκης θυσίαζε το Σαμαρά στο βωμό των δικών του επιδιώξεων…
Επίσης θα αντιληφθούν εδώ και τώρα οι κάποτε πολιτικοί αντίπαλοι του Κώστα Καραμανλή, μέσα και έξω από το κόμμα (και την κυβέρνησή του) καθώς και οι πέραν του Ατλαντικού επικίνδυνοι δάσκαλοι και πολιτικοί καθοδηγητές των υποθέσεων εργασίας, καθώς και οι Ευρωπαίοι ομόλογοί τους, πως οι πολιτικές και διπλωματικές επιλογές του Καραμανλή είχαν κινηθεί προς τη σωστή και τη συμφέρουσα γραμμή για τη χώρα.
Οι πολλοί αφελείς μέσα και έξω από τη χώρα πιστεύουν πως με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και τη κατάρρευση του τέως ανατολικού μπλοκ τα πράγματα είναι καλά. Δεν είναι έτσι. Ίσως σήμερα τα πράγματα να είναι χειρότερα από κάθε άλλη φορά, με δεδομένο πως δεν μπορεί κανείς σήμερα να αγνοεί τους παντοίους οικονομικούς πόρους του πλανήτη, τους κατόχους αυτών των πόρων και τη διαχείρισή τους. Δεν θέλουμε να πάμε τα πράγματα παραπέρα, αρκεί ο προβληματισμός όλων μας, από την κατάσταση στην οποία έχει περιπέσει η χώρα μας, από την άφρονα δική της πολιτική και την εφαρμογή του σκληρότατου μνημονίου. Απλά κάντε τις δικές σας υποθέσεις εργασίας με ωριμότητα και όχι επιπόλαια, όπως αυτή που έκαναν οι αμερικανοί αναλυτές και σχολάρχες για την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, που δεν υπολόγιζαν τις αντιδράσεις των Σέρβων και προφανώς δεν υπέθεταν και το κάψιμο των Πρεσβειών τους, άλλωστε μικρή επιστροφή των δανεικών ήταν μόνο σε σχέση με όσα είχαν υποστεί από τους Αμερικανικούς και ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς.
Τα γράφουμε αυτά και τα ξαναγράφουμε εικάζοντας πως ο Αντώνης Σαμαράς θα προσπαθήσει να ολοκληρώσει την πολιτική του, την οποία ο τότε πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, είχε χαρακτηρίσει ως λαθεμένη και είχε απορρίψει.
Κλείνοντας, ας αναλογισθούμε πώς το λάθος παιχνίδι και η εξ ίσου λαθεμένη επιλογή έφεραν τους Αμερικανούς απέναντι όχι από τους Σέρβους, αλλά από τους Ρώσους και πώς μια ακόμα άστοχη ενέργεια στο Σκοπιανό, θα φέρει τις ΗΠΑ στο γκρεμό και τους εγχώριους οπαδούς της «ρεαλιστικής θεώρησης των πραγμάτων» απέναντι στο λαό τους, δηλαδή τον ελληνικό λαό. Που δεν ήταν ποτέ ο λαός αυτός της «ρεαλιστικής θεώρησης» του Μητσοτακισμού, κάτι που άλλωστε φαίνεται και από τη δόξα του και από την κατάντια του.
Με μεγάλη αλήθεια πάντως την ύπαρξή του, δεδομένου πως θα είχε πάψει να υπάρχει από τους Μηδικούς πολέμους, αν οι αρχαίοι αρχηγοί είχαν υιοθετήσει την πολιτική της «ρεαλιστικής θεώρησης»…
ΠΗΓΗ: http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/07/blog-post_7395.html#ixzz21MJBDc9X
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου