Ο Arnold Schwarzenegger επέστρεψε στην Βιέννη! Και τώρα κυκλοφορούν φήμες πως η πολιτική του καριέρα θα αναστηθεί στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Αν είναι αλήθεια, τότε ο «εξολοθρευτής» θα συμμετάσχει στην πιο μεγαλοπρεπή φάση της ζωής του: Στην διάλυση της μεταπολεμικής πολιτικής τάξης της Ευρώπης.
Οι φήμες τον θέλουν να συμμετέχει στην νέα «Αυστριακή Συμμαχία», ένα κόμμα που είναι ακόμη στα σκαριά.
Ο άνθρωπος πίσω από την προσπάθεια αυτή είναι ο αυτοδημιούργητος δισεκατομμυριούχος Frank Stronach, που υπόσχεται να φέρει την επανάσταση σε αυτήν την ήρεμη γωνιά της ΕΕ.
Πρόσφατα δημοσίευσε το μανιφέστο του, που ξεκινούσε με την φράση: «δυστυχώς, οι κυβερνήσεις αποτελούνται από πολιτικούς…». Τώρα, δεσμεύεται να αποκαταστήσει αυτήν την «ανωμαλία», μιλώντας για ριζοσπαστική αλλαγή της φορολογικής πολιτικής, συμμετοχή των απλών ανθρώπων στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, κατάργηση όλων των φόρων των επιχειρήσεων, καθώς και όλων όσων ξένων επενδύουν στην Αυστρία.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Stronach δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν θα οργανώσει ένα νέο κόμμα, ή αν απλά θα αγοράσει το υπάρχον ΒΖΟ, που αποτελεί μια μετριοπαθή εκδοχή του φασιστικού Κόμματος της Ελευθερίας, προσφέροντας του μια γενναία επιχορήγηση.
Η πρώτη επιλογή κοστίζει περίπου €20 εκατομμύρια, ενώ η δεύτερη μόλις €7 εκατομμύρια. Ο Frank Stronach προσβλέπει στο 20% των ψήφων, που αν συμβεί θα αποτελεί την μεγαλύτερη πολιτική ανατροπή στην Αυστρία από τότε που το κόμμα του Jörg Haider κέρδισε τις εκλογές το 1999.
Ο πολυμήχανος Stronach έχει εντοπίσει ένα κενό στην πολιτική αγορά, που το εκμεταλλεύονται κάποιοι σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τα συμβατικά κόμματα, που επιδιώκουν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, τα βρίσκουν σκούρα. Από την αρχή της κρίσης, υπήρξαν 11 αλλαγές κυβερνήσεων στην ΕΕ. Με την εξαίρεση της κεντροδεξιάς κυβέρνησης του Fredrik Reinfeldt στη Σουηδία, που περιέργως περνάει φάση ανάπτυξης, όλες οι άλλες κυβερνήσεις έχασαν τις εκλογές.
Η Ολλανδία αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα μιας ευημερούσας βορειοευρωπαϊκής χώρας, που κάποτε ήταν το υπόδειγμα της συναίνεσης, και που σήμερα θυμίζει καζάνι που βράζει, με πλήρη μετασχηματισμό της πολιτικής της σκηνής.
Από το 2005 και μετά, τα παραδοσιακά δεξιά κόμματα έχουν βρεθεί στο περιθώριο, χάρη στο PVV του Geert Wilders, που πλέον ορίζει τους ρυθμούς.
Το κόμμα του είχε αρχίσει να συρρικνώνεται, επειδή ο κόσμος είχε βαρεθεί να ακούει ρητορική εναντίον του Ισλάμ, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Η οικονομική όμως κρίση αποτέλεσε ευλογία για τον Wilders, που πλέον αντί να επιτίθεται στους Μουσουλμάνους, επιτίθεται στην Ευρώπη!
Κάτι ανάλογο αρχίζει να διαφαίνεται και στην αριστερά, με το ακροαριστερό κόμμα του Emile Roemer να ξεπερνά σε δυναμική και σε δημοτικότητα το κλασικό Εργατικό Κόμμα.
Το ίδιο γίνεται και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Φιλανδία, το αντιευρωπαϊκό λαϊκό κόμμα των Φιλανδών (πρώην Αληθινών Φιλανδών), έχει μεγαλώσει υπέρμετρα, με αποτέλεσμα τα υπόλοιπα κόμματα να συγκυβερνούν, προκειμένου να μη του επιτρέψουν να καταλάβει την εξουσία.
Στην Ιταλία, ο κωμικός Beppe Grillo απολαμβάνει ένα 20% δημοτικότητας στις δημοσκοπήσεις.
Στην Ιρλανδία, το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα (στις δημοσκοπήσεις) είναι το Sinn Fein, ενώ στην Ελλάδα, το ριζοσπαστικό ΣΥΡΙΖΑ έχει αντικαταστήσει το πάλαι ποτέ πανίσχυρο ΠΑΣΟΚ, ως το βασικό κόμμα της αριστεράς.
Ακόμη και σε χώρες, όπου το εκλογικό σύστημα απαγορεύει στα νέα κόμματα να πετύχουν μεγάλα ποσοστά, αυτά τα κόμματα ενισχύονται συνεχώς. Στην Γαλλία, το Εθνικό Μέτωπο της Marine Le Pen και το Αριστερό Μέτωπο του Luc Mélenchon, πήραν το 29% των ψήφων στις προεδρικές εκλογές, αν και το εκλογικό σύστημα που ισχύει δεν τους επέτρεψε να πάρουν τις ανάλογες έδρες στις μετέπειτα βουλευτικές εκλογές.
Και στην Βρετανία, αν και το αντιευρωπαϊκό και αντί-ΕΕ κόμμα της Ανεξαρτησίας έχει μόνο το 7% στις δημοσκοπήσεις, απειλεί να γίνει το δεύτερο σε μέγεθος βρετανικό κόμμα στις επερχόμενες ευρωεκλογές.
«Τρέμουμε», μου λέει ένας Φιλανδός υπουργός. «Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τους Αληθινούς Φιλανδούς, είναι να τους κλωνοποιήσουμε…». Για αυτό και οι φιλοευρωπαϊκές κυβερνήσεις της Φιλανδίας και της Ολλανδίας απειλούν να μπλοκάρουν τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και διάσωσης. Η λογική ΝΔ της Ελλάδας, επαναλαμβάνει τις εκκλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ για αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, ενώ στην Αγγλία το Εργατικό και το Συντηρητικό κόμμα αρχίζουν να μιλούν για δημοψήφισμα περί της συμμετοχής ή μη της χώρας στην ΕΕ, που όμως και τα δυο θα ήθελαν να αποφύγουν.
Πως αλλιώς να αντιμετωπίσουν τα νέα «επαναστατικά» κόμματα; Στην νέα αυτή πολιτική τάξη, όπου οι ελίτ έχασαν την ελευθερία κινήσεων, θα μπορεί η ΕΕ να αποφασίζει, και να προσπαθεί να σώσει το σύστημα από την κατάρρευση;
Στην αρχή του νέου αιώνα, ο πολιτικός επιστήμονας Peter Mair μίλησε για το κενό που υπάρχει εκεί που παλιότερα υπήρχε η παραδοσιακή πολιτική.
Την ώρα που οι πολίτες αποσύρθηκαν από τα δημόσια πράγματα, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον τους στην ιδιωτική σφαίρα, τα άλλοτε κυρίαρχα κόμματα μετατράπηκαν σε απλά εξαρτήματα του κράτους (μια κυβερνώσα τάξη που επιδιώκει την εξουσία, αντί να εκπροσωπεί τις ιδέες, ή τις ομάδες της κοινωνίας).
Αυτό είναι το κενό που σπεύδουν να καλύψουν, επιτυχώς μέχρι στιγμής, τα νέα περιθωριακά κόμματα. Επαναπροσδιορίζουν την πολιτική ως μια μάχη μεταξύ των ελίτ και του λαού, και ανακαλύπτουν εκ νέου τον ξεχασμένο ρόλο της αντιπολίτευσης, και της έκφρασης. Μάλιστα, κάποια κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, και το ολλανδικό PVV, κάνουν τα πάντα για να μην συμμετέχουν στην διακυβέρνηση.
Είναι πλέον ξεκάθαρο, ότι οι ρίζες της κρίσης είναι πολιτικές, και όχι οικονομικές. Η κατάρρευση του 2008 γέννησε μια νέα φάση πολιτικής μετατόπισης. Μεγαλύτερης μάλιστα από τις αντίστοιχες του 1917, 1945, και του 1989.
Οι κυβερνώσες ελίτ ελπίζουν πως οι νέες αυτές πολιτικές δυνάμεις θα ξεθυμάνουν μόλις αναγκαστούν να κυβερνήσουν. Όπως όμως μας έχουν δείξει οι ταινίες (Εξολοθρευτής) του Schwarzenegger, μια καταστροφική δύναμη, αν ξεχυθεί, είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου