Η υποκρισία περισσεύει

Του Παναγιώτη Μπουσμπουρέλη 

H υπόθεση παραμονής της χώρας στο ευρώ δεν έχει τελειώσει και αυτό το αναφέρουν κορυφαίοι παράγοντες του διεθνούς χρηματοοικονομικού στερεώματος. Καθώς στο δεύτερο εξάμηνο και μέχρι το τέλος του έτους θα κριθεί κατά πόσο η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να βοηθείται ή θα αφεθεί με τον ένα τρόπο ή τον άλλο στην τύχη της. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ακόμα και οι σκληρότεροι εκπρόσωποι του διεθνούς στερεώματος πιστεύουν ότι η Τρόικα έχει κάνει χτυπητά λάθη με αποτέλεσμα να μιλούν όλοι επί της ουσίας για ανάγκες αλλαγών.

Όμως από την άλλη πλευρά είναι σαφές ότι δεν μπορεί μια κυβέρνηση να διεκδικήσει ουσιώδεις αλλαγές χωρίς να έχει κάνει μια σοβαρή ιδιωτικοποίηση ή με το να θέλει να μην απομακρύνει κόσμο από το δημόσιο. Από την άλλη πλευρά και οι τροϊκανοί όπως και ο Ράιχενμπαχ αρχίζουν να τραβούν το σχοινί με τις νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων -στην πιο άκαιρη περίοδο- την ώρα μάλιστα που το PSI διέλυσε τα Ταμεία. Είναι δηλαδή τρελό να λέμε ότι θα πάμε σε νέα μείωση συντάξεων αν δεν μπορέσει να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της εισφοροδιαφυγής. Πού; Σε τέτοια ύφεση και με ποιό τρόπο;

Κατά συνέπεια η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να πάρει χρόνο και να δείξει ότι μπορεί να κάνει αυτά που δεν έκανε το ΠΑΣΟΚ. Και να μπουν οι βάσεις της επαναδιαπραγμάτευσης. Οι διαρθρωτικές αλλαγές και η απελευθέρωση των αγορών είναι άλλο πράγμα από τις εγκληματικές παρεμβάσεις στα εργασιακά και ιδίως στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, που πραξικοπηματικά έγιναν προ των εκλογών. Και αυτό γιατί δεν πρόκειται να σωθεί η ελληνική οικονομία από την μείωση των μισθών, δηλαδή να επιτευχθεί και μείωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών αλλά και να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα. Το βασικό αποτέλεσμα είναι το βάθεμα της ενδογενούς ύφεσης που υπονομεύει τους δημοσιονομικούς στόχους.

Όμως η τυφλή εκδικητικότητα της Τρόικας ξεκινά και από την άρνηση μέχρι τώρα του πολιτικού παράγοντα να περιορίσει το δημόσιο σε όλα τα επίπεδα. Το δημόσιο δεν είναι φετίχ και ούτε μπορεί η οριακή πολιτική πελατεία να παίρνει στο λαιμό της μια ολόκληρη κοινωνία. Η κοινωνία της αλληλεγγύης είναι μια βαθιά υποκρισία που οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα.

Την ίδια ώρα η γερμανική Ευρώπη φρόντισε για μια ακόμα φορά να τινάξει το κλίμα στον αέρα. Πώς; Με τον Σόιμπλε να λέει ότι δεν θα είναι έτοιμος ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ στήριξης των τραπεζών για φέτος. Τα δεκαετή επιτόκια της Ισπανίας είναι πάλι στο 7% και απάντηση για το ποσό, που θα χρειαστεί για συνολική στήριξη της οικονομίας της αλλά και για τον τρόπο ανάκαμψης αυτής δεν υπάρχει. Η υπόθεση του ευρώ είναι συνολικά σε επικίνδυνο δρόμο και εμείς πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε. Πώς; Με ρεαλισμό, σεβασμό στους κανόνες των αγορών και από εκεί και πέρα με σκληρές διαπραγματεύσεις.
Πηγη